01.06.2008 (Biliyorum 2…)
Filed under: Günü-Birlik
Kendime bir demet papatya aldım ama bakmadım falıma. Gözlerimi geliÅŸlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiÅŸ, kafayı bulunca itiraf etti sonunda. DüÅŸüncelerim gururlu, hayallerim ve sevdam deÄŸil. Gelseydin,kendimi unutup sana akacaktım, susturacaktım içindeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneÅŸ gibi doÄŸup ısıtacaktım yüreÄŸini, sevinçten aÄŸlayacaktım bu defa, mutluyken hemen sarhoÅŸ oluÅŸum gibi, dokunacaktım, kusacaktım birikmiÅŸliÄŸimi, hasretimi ama gelmedin, gelmezdin, gelmeye hiç de niyetin yoktu aslında. Kendimi kandırdığımı anladığımda, aÄŸlıyordum…
Eskiden kimi ÅŸarkıların ne kadar anlamlı olduÄŸunu düÅŸünürken, ÅŸimdi ayrılığın ardından çalınan her ÅŸarkı umutsuzluÄŸumu ve sevgimi anlatıyormuÅŸ gibi geliyor. SevdiÄŸim ne çok ÅŸarkı varmış, bunu senin gidiÅŸin gösterdi bana. Her ÅŸarkıda sen varsın, her yerde, her gördüÄŸüm insanda, denizde, gecede, uykumda.Nasıl beceriyorsun her yerde olabilmeyi. Bu bir marifetse eÄŸer, niye benim yanımda deÄŸilsin ki.?
Göz yaÅŸlarım asilliÄŸini yitiriyor ve yenik düÅŸüyorum sevdana. Gittin..belki de hiç gelmemiÅŸtin, ben geldiÄŸini sandım. Ayak uyduramadım hayatına. Dudaklarına, düÅŸlerindeki öpüÅŸü konduramadım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüÅŸlerinde şımaran, kimi zaman bir kadın dokunuÅŸlarında kendini bulan. Ama en çok da imkansızın oldum, hırçınlığın, yaşın, gecikmiÅŸliÄŸin.Her geliÅŸimde bir kez daha gönderdiÄŸin oldum. Ä°nanamadığın, yenemediÄŸin, üzerinden atlayamadığın korkuların oldum. AÄŸladığın, bağırdığın ya da sustuÄŸun isyanın oldum. AÅŸk pazarında harcadığın mevsimler oldum, sessizce boÅŸalan gözyaÅŸların,birikmiÅŸliÄŸin oldum. Son ses dinlediÄŸin bir ÅŸarkının nakaratı oldum, dilinin ucuna gelip de söyleyemediÄŸin kelimeler, ister istemez yaÅŸadığın talihsizlikler oldum. YüreÄŸindeki erkek ben olmak isterken, yüreÄŸine sığınan ve tozlanacak olan bir anı oldum. Hak etmediklerin, artık yeter dediklerin ve herÅŸeyin olmak isterken belki de hiçbir ÅŸeyin oldum.
Söylesene, ben gerçekte senin neyin oldum.? Sesin hep uzakları çağırıyordu, ben üstüme alındım, sana geldim. Bilseydim, bana ait olmayan bir sesleniÅŸi sahiplenir miydim.? Åžimdi bir mevsimlik aÅŸk kaldı avuçlarımda. Sadece bir mevsim yaÅŸanan ama bir ömür gibi gelen aÅŸk…Kalbime henüz söylemedim gittiÄŸini. ÖÄŸrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum. Seni hala benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum.
Gittin.sevdamın öksüzlüÄŸüne alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi. SuskunluÄŸun en büyük silahındı, suskunluÄŸunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl acı olan ve kanatan unutulmak aslında.
Söylesene, unutulmak kime yakışıyor.? Unutan sen olsan da, sana bile yakışmıyor..Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun iÅŸte, aÅŸka ve sana ihanet etmiyorum ben, ki kırgınlığım aÅŸka.Sen üstüne alınma.Bir ilkbaharda’da, güneÅŸ ısıtırken bedenimi seni çıkarttı karşıma. Sen “bitti” dediÄŸinde yaÄŸmur yağıyordu, aÅŸkın canı sıkıldı, seni aldı…
Yorum yapın
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <font color="" face="" size=""> <span style="">