10.09.2008
Filed under: Günü-Birlik
Bir aÅŸkın peÅŸinden üzülmemek ayıptır bizde, hele gözyaşı akıtmamak Tanrı huzurunda bile bağışlanamaz. Bittiyse bir sevgi hakkı verilmeli öncelikle. Åžöyle bir sersemlemelisin, büyük bir tusunami vurmuÅŸ gibi kıyılarına yıkılmalısın. Evlat edinmelisin büyük bir sevgiyle o akan gözyaÅŸlarını. Kalbinden kalkan o cenazeye saygı gösterip kapatmalısın mutluluk kapılarını bir süre, ertelemelisin hayatın renklerini…
Ben de aynısını yaptığım senden sonra. Üzüldüm önce. Sonra Tanrının huzurunda utanmayayım diye akıttım gözyaÅŸlarımı hayatımın genç yarısında. GeçeceÄŸini bile bile tuttum bu yası da hiç geçmeyecek gibi.
Gerçek aÅŸkın olmadığını bilecek yaÅŸtaydım. Ä°nanmaya deÄŸer diye düÅŸündüm hep. Ya da daha eÄŸlenceliydi hayatın saçma gerçekleri karşısında. Bu kadar büyütmeye gerek yoktu belki ama, masalın o büyülü havasına da ihanet etmek olmazdı. O yüzden büyüttüm içimde sen gittikten sonraki acımı. Ä°nandım çocuk gibi acımın büyük olduÄŸuna.Kahroldum, üzüldüm …
Kahroluyorum… Üzülüyorum… Evet ! Hala…
Yorum yapın
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <font color="" face="" size=""> <span style="">