10.09.2008
Perşembe Eylül 2008, 03:14
Filed under: Günü-Birlik

Share Button

Yarına umutsuzlukla bakmak ne zordur.
insanı insanlıktan çıkarır hele hele yanlız başına isen daha da beter bir hal alır bu umutsuzluk. İçin içini yer, acaba sorusu kafanda bir milyon kez dolaşır.Dersin ki inceldigi yerden kopsun, kopmaz inat eder kopmamak için ve kopmadıkça daha da strese girersin.
Sonra zamanı gelir dersin ki evet şimdi ne olacak görecegiz. Ama bakarsın ki bir sans daha yakalamışsındır umutsuzluğu yoketmek umudunu kıran şeyi yenmek için.Ama bu şansı da kullanamazsan işte o zaman çok fena korkarsın o günün gelmesinden.
Gözüne uyku girmez uykusuz geceler seni beklemektedir.
Daragacına gidicekmişsin hissi uyanır içinde.
Sonra dersin ki "ne yaptıysam kendim yaptım pişman değilim". Bu yalan seni bir sure idare eder ,halbuki it gibi de pişmansındır.
Sevenlerim yanımda olsun yeter dersin, ama bir süre sonra onlarında senden teker teker ya da gruplar halinde sebepli ya da sebepsiz uzaklastiklarını görürsün ya o adama cok fena koyar işte.
İstersin ki herkes senin yanında sen oldugun için olsun. Ama şunu anlarsın ki hayatta kimse -evet hiç kimse- sonsuza kadar yanında olmayacaktır.
Çocukluğunda ya da gençliginde işittigin biz senin hep yanındayız yalanları artık sana komik gelir ve kabuguna çekilirsin , çekilirsin çekilmesine de bu çekilme sonrasında insanlar senin değiştigini yanlış yaptığını düşünürler, kalkıpta siz böyle böyle yaptınız böyle böyle adamlarsınız "lan" diyemezsin.
Başını önüne eğer sineye çekersin…

Hayat çok ama çok kalleş.
Her zaman tetikte olmak gerek…



Yorum yapılmamış



Leave a comment
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)