Yarına umutsuzlukla bakmak ne zordur.
insanı insanlıktan çıkarır hele hele yanlız başına isen daha da beter bir hal alır bu umutsuzluk. Ä°çin içini yer, acaba sorusu kafanda bir milyon kez dolaşır.Dersin ki inceldigi yerden kopsun, kopmaz inat eder kopmamak için ve kopmadıkça daha da strese girersin.
Sonra zamanı gelir dersin ki evet ÅŸimdi ne olacak görecegiz. Ama bakarsın ki bir sans daha yakalamışsındır umutsuzluÄŸu yoketmek umudunu kıran ÅŸeyi yenmek için.Ama bu ÅŸansı da kullanamazsan iÅŸte o zaman çok fena korkarsın o günün gelmesinden.
Gözüne uyku girmez uykusuz geceler seni beklemektedir.
Daragacına gidicekmiÅŸsin hissi uyanır içinde.
Sonra dersin ki "ne yaptıysam kendim yaptım pişman değilim". Bu yalan seni bir sure idare eder ,halbuki it gibi de pişmansındır.
Sevenlerim yanımda olsun yeter dersin, ama bir süre sonra onlarında senden teker teker ya da gruplar halinde sebepli ya da sebepsiz uzaklastiklarını görürsün ya o adama cok fena koyar iÅŸte.
Ä°stersin ki herkes senin yanında sen oldugun için olsun. Ama ÅŸunu anlarsın ki hayatta kimse -evet hiç kimse- sonsuza kadar yanında olmayacaktır.
ÇocukluÄŸunda ya da gençliginde iÅŸittigin biz senin hep yanındayız yalanları artık sana komik gelir ve kabuguna çekilirsin , çekilirsin çekilmesine de bu çekilme sonrasında insanlar senin deÄŸiÅŸtigini yanlış yaptığını düÅŸünürler, kalkıpta siz böyle böyle yaptınız böyle böyle adamlarsınız "lan" diyemezsin.
Başını önüne eÄŸer sineye çekersin…

Hayat çok ama çok kalleÅŸ.
Her zaman tetikte olmak gerek…