Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuÅŸ, kendisi de pencereye oturmuÅŸtu. Bakalım neler olacak diye gözlüyor… Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saraygörevlileri birer birer geldiler, sabahtan öÄŸlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolasıp saraya girdiler. Pek çogu kralı yüksek sesle eleÅŸtirdi.
Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.

Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye baÅŸladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduÄŸunu gördü.

Açtı… Kese altın doluydu.

Bir de kralın notu vardı içinde…"Bu altınlar kayayı yoldan çeken kiÅŸiye aittir." diyordu kral.Köylü, bügün dahi pek çoÄŸumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.

"Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır."

Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim deÄŸil, yüreÄŸimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreÄŸime. Bir baÅŸka yerde olamazdın zaten. Sen, benim en deÄŸerli yerimde, yüreÄŸimde olmalıydın, orada kalmalıydın.

Çok aÅŸka ev sahipliÄŸi yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk deÄŸildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uÄŸurlama. O yüreÄŸin gerçek sahibiydin.

Ben dört mevsim baharı yaÅŸadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreÄŸimde. GökkuÅŸağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeÅŸildin. Açelyaydın pembeliÄŸinle. Üzerine çiÄŸ taneleri düÅŸmüÅŸ sarı güldün. Kırmızıydın bir ateÅŸ gibi. Ve maviydin… En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi sensiz, seni denizsiz düÅŸünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da… Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduÄŸum anlarda bile, seni düÅŸünmek yetti bana. Ä°çimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüÅŸün ne demek olduÄŸunu, nasıl güzel bir ÅŸey olduÄŸunu anladım seninle.

Her ÅŸeye raÄŸmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aÅŸamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuÄŸunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaÅŸmak için önüme çıkan her ÅŸeyi yok edebilirdim. Sana ulaÅŸmamı engelleyecek her ÅŸeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaÅŸtığımdaysa sakin bir göle dönüÅŸürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da… Her halin çekti beni. DuruÅŸunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, ÅŸaÅŸkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluÄŸunu, olgunluÄŸunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluÄŸunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoÄŸu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaÅŸam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoÄŸaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliÄŸin ta kendisiydin.

Sevdim iÅŸte ötesi yok…

Görmek istediÄŸimde seni, belki de en yalın halinle yansımanı isterim. Hani hiç bir allama yapmadan. Ne kalem çekilmiÅŸ olsun kaybolmak istediÄŸim gözlerine, ne de ruj sürülmüÅŸ olsun öpmek için titrediÄŸim dudaklarına… En umarsız gününde nasıl giyiniyorsan, öyle giyinmiÅŸ ol isterim. Ben seni, en kendini bıraktığın zamanında deÄŸil, en doÄŸal olduÄŸun anında görmek isterim; bakır bir ormanı keÅŸfeder gibi… Gözlerine saklanmak istiyorum.

ÇocukLuÄŸumu özlüyorum. . .
Yara bere içindeki dizLerimi. . .
Pamuk heLvaya yapışmış suratımı. . .
Elma şekerine bulanmış ağzımı. . .
YaramazLık yaptığımda annem göremesin diye . . .
sakLandığım kapı ağzını. . .
Oysa . . .
Çoktan sobeLedi hayat. . .