1 Yorum
Zalimin zulmu varsa sevenin Allah’ı var felsefesinden hareketle bazı arkadaÅŸlarımız bu soruna çözüm bulmuÅŸlar. Artık youtube a aÅŸağıdaki 2 linkten sorunsuz bir bir ÅŸekilde girebilirsiniz
Youtube kapandıysa çözümü var :)
15.06.2008
Haziran 2008, 00:02
Filed under: Günü-Birlik
Filed under: Günü-Birlik
Her sevgili bir deÄŸil
Benim kaderimi başkasına yazdın
Beni sevdiÄŸini biliyordum ama
Sen beni başkasına değiştin
Titreyerek sabah günü
Senin çiftliÄŸinde dolanıyorum
Başıboş şuursuzca
Bu yaptıgın mümkün deÄŸil
Sensiz ben ne yapayım
Gecem ile gündüzum bir oldu
Senin yolunu gözler oldum
Sen benim için öldün
Başkalarının sevdiği geldi
Ah sevgili seni iyi günlerimde
YüreÄŸimi nasıl dağıttın
Gece herkes için gece de
Ben gunlerdir uykusuzum
YokluÄŸunun Ötesi Yok…
Haziran 2008, 06:50
Filed under: Günü-Birlik
Filed under: Günü-Birlik
Åžimdi yoksun ya,hayatımın sana dair resmi bir yerlerde hep yarım kalacak…
YokluÄŸunda hüzünlü ve kuÅŸkulu sabahlara uyandım..
Her köÅŸebaşında,her ÅŸiirde,her ÅŸarkıda sana dair kalıntılar aramaktan bitap düÅŸtü yaralı benliÄŸim…
EÅŸ dost muhabbetinde aniden söylenen bir söz daha da çok hatırlattı seni ve büyük yokluÄŸunu…
Ardımda yarım bırakılmış çay bardağını ve ÅŸaÅŸkın dostları bırakarak vurdum kendimi yollara…
Yürürken yokluÄŸundan ıslanan gözlerimi kimse görmesin diye başımı yukarı kaldırmadım…
Dudaklarımı ısırarak,biraz da burun sızlamasıylanefret ettim hayattan…
Ilık ılık esen bir rüzgarda akıp gittim sensizliÄŸe…
Hiç bilmediÄŸim tanımadığım sokaklarda gezdim ayyaÅŸ bir aÅŸkla…
Korktum en çok da biliyor musun,gözlerimin buÄŸusunda sakladığım seni görecekler diye…
SensizliÄŸin peÅŸinden sürükleneli bezgin yaşıyorum…
YokluÄŸunun ilk demlerin de hüzünlü ve kuÅŸkulu sabahlara uyanırdım demiÅŸtim ya,ÅŸimdiler de hüzünlü,kuÅŸkulu ve haddinden fazla kırgın sabahlara uyanıyorum…
Kırgınım en az hayallerim kadar da sana!..
Günden güne soluÅŸumu yalnızca sen görme diye sarı bir lale ektim avuçlarıma…
Barışamadım loÅŸ ışıklı odalar da sensizliÄŸin kardeÅŸi yalnızlıkla…
Umutlarımı koca bir geminin güvertesine yükleyip denizlere salalı beri bakmıyorum aynalara…
YokluÄŸun bana en çok beklemeyi öÄŸretti,sen yokluÄŸunda bilmeden en çok bekletmeyi öÄŸrettin…
Ä°lham’ım varlığına da,yokluÄŸuna da teÅŸekkür ederim…
Her aklıma düÅŸtüÄŸünde bütün hücrelerim buz gibi ÅŸair kesti…
Bir elimde kalem,bir elim alnımda yazı yazarken,gözlerimden düÅŸen yaÄŸmur damlalarının yazıyı nasıl da dağıttığını bilemeyecektim yokluÄŸun olmasaydı…
Ve yokluğun canımı acıtsa da sana yine de gel demeyeceğim sevgili!..
Gelmek isteseydin,gel dememi beklemez gelirdin çoktan…
Yoksun iÅŸte,yokluÄŸunun ötesi de yok…
Bir BaÅŸka…
Haziran 2008, 02:44
Filed under: Günü-Birlik
Filed under: Günü-Birlik
Bir baÅŸka mevsime uyandım bugün. Yolunu ÅŸaşırıp kışa düÅŸmüÅŸ bir bahar günüydü gördüÄŸüm. Zannettim ki dışarıya baksam dünden kalan karların eriyiÅŸini göreceÄŸim. Kendimi yıllardır yazı yaÅŸayıp soÄŸuÄŸun tenini unutmuÅŸ gibi hissettim. Garipsedim bunu; her mevsimin içinde diÄŸer mevsimleri çaÄŸrıştıracak günler olurdu: birkaç yıl öncesinin bir aÄŸustos öÄŸleden sonrasında yaÄŸmurla sırılsıklam ıslanıp esen rüzgarla iliklerime kadar buz tuttuÄŸumu bilirim. Ä°lk tecrübe ediÅŸim deÄŸildi yani bu, bu kadar ÅŸaşıracak bir ÅŸey yoktu. Balkona çıkıp gri gökyüzünü gördüÄŸümde sen geldin aklıma. Senin bu sene kış yaÅŸayamayacağını düÅŸündüm. O zaman aralandı hislerimdeki sis perdesi. Ben bu mevsimi birkaç ay öncesinden hatırlıyordum.
Sana "yaÄŸmur yaÄŸacak sevgilim" diyecekken ilk defa sustum bugün. Sonunda anlayabildim; sen gitmiÅŸtin ve belki de orada yaÄŸmur yaÄŸmayacaktı..
01.06.2008 (Biliyorum 2…)
Haziran 2008, 16:54
Filed under: Günü-Birlik
Filed under: Günü-Birlik
Kendime bir demet papatya aldım ama bakmadım falıma. Gözlerimi geliÅŸlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiÅŸ, kafayı bulunca itiraf etti sonunda. DüÅŸüncelerim gururlu, hayallerim ve sevdam deÄŸil. Gelseydin,kendimi unutup sana akacaktım, susturacaktım içindeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneÅŸ gibi doÄŸup ısıtacaktım yüreÄŸini, sevinçten aÄŸlayacaktım bu defa, mutluyken hemen sarhoÅŸ oluÅŸum gibi, dokunacaktım, kusacaktım birikmiÅŸliÄŸimi, hasretimi ama gelmedin, gelmezdin, gelmeye hiç de niyetin yoktu aslında. Kendimi kandırdığımı anladığımda, aÄŸlıyordum…
Eskiden kimi ÅŸarkıların ne kadar anlamlı olduÄŸunu düÅŸünürken, ÅŸimdi ayrılığın ardından çalınan her ÅŸarkı umutsuzluÄŸumu ve sevgimi anlatıyormuÅŸ gibi geliyor. SevdiÄŸim ne çok ÅŸarkı varmış, bunu senin gidiÅŸin gösterdi bana. Her ÅŸarkıda sen varsın, her yerde, her gördüÄŸüm insanda, denizde, gecede, uykumda.Nasıl beceriyorsun her yerde olabilmeyi. Bu bir marifetse eÄŸer, niye benim yanımda deÄŸilsin ki.?
Göz yaÅŸlarım asilliÄŸini yitiriyor ve yenik düÅŸüyorum sevdana. Gittin..belki de hiç gelmemiÅŸtin, ben geldiÄŸini sandım. Ayak uyduramadım hayatına. Dudaklarına, düÅŸlerindeki öpüÅŸü konduramadım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüÅŸlerinde şımaran, kimi zaman bir kadın dokunuÅŸlarında kendini bulan. Ama en çok da imkansızın oldum, hırçınlığın, yaşın, gecikmiÅŸliÄŸin.Her geliÅŸimde bir kez daha gönderdiÄŸin oldum. Ä°nanamadığın, yenemediÄŸin, üzerinden atlayamadığın korkuların oldum. AÄŸladığın, bağırdığın ya da sustuÄŸun isyanın oldum. AÅŸk pazarında harcadığın mevsimler oldum, sessizce boÅŸalan gözyaÅŸların,birikmiÅŸliÄŸin oldum. Son ses dinlediÄŸin bir ÅŸarkının nakaratı oldum, dilinin ucuna gelip de söyleyemediÄŸin kelimeler, ister istemez yaÅŸadığın talihsizlikler oldum. YüreÄŸindeki erkek ben olmak isterken, yüreÄŸine sığınan ve tozlanacak olan bir anı oldum. Hak etmediklerin, artık yeter dediklerin ve herÅŸeyin olmak isterken belki de hiçbir ÅŸeyin oldum.
Söylesene, ben gerçekte senin neyin oldum.? Sesin hep uzakları çağırıyordu, ben üstüme alındım, sana geldim. Bilseydim, bana ait olmayan bir sesleniÅŸi sahiplenir miydim.? Åžimdi bir mevsimlik aÅŸk kaldı avuçlarımda. Sadece bir mevsim yaÅŸanan ama bir ömür gibi gelen aÅŸk…Kalbime henüz söylemedim gittiÄŸini. ÖÄŸrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum. Seni hala benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum.
Gittin.sevdamın öksüzlüÄŸüne alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi. SuskunluÄŸun en büyük silahındı, suskunluÄŸunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl acı olan ve kanatan unutulmak aslında.
Söylesene, unutulmak kime yakışıyor.? Unutan sen olsan da, sana bile yakışmıyor..Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun iÅŸte, aÅŸka ve sana ihanet etmiyorum ben, ki kırgınlığım aÅŸka.Sen üstüne alınma.Bir ilkbaharda’da, güneÅŸ ısıtırken bedenimi seni çıkarttı karşıma. Sen “bitti” dediÄŸinde yaÄŸmur yağıyordu, aÅŸkın canı sıkıldı, seni aldı…