Temel akciger kanseri olmus Doktorlar iki aydan daha fazla yasaman mucize olur demisler ve umitsiz oldugu icin tedaviye de son vermisler.Olecegini anlayan Temel , butun esiyle dostuyla helallesmeye karar vermis. Fakat bizim Temel gordugu herkese kendisinin AIDS hastaligina yakalandigini ve iki ay icinde olecegini anlatiyor ve helal etmerini istiyomus haklarini. Tabii bunu duyanlar Temel’e helallik veriyorlarmis ama bir yandan da elini bile son bir defa sıkıp,kucaklasmaktan kaciniyorlarmis.Temel’in en iyi arkadasi Dursun Temel’in bu yaptigini duyunca sormuÅŸ:

- Yaw Temel, anladik sen Kanser oldun olecen, neden millete AIDS oldum diyon, bak herkesi bir korku sardi demis.
Temel;

- Yaw Tursun, oyle de oleceeezzz boyle de olecez, bari kariyi saglama alalim dedim, demiÅŸ : )

    Atlı Tramvaylar zamanında, tramvaylar 2 atla çekilirken dik ÅžiÅŸhane yokuÅŸunu çıkabilmek için azapkapı dan takviye at alarak yokuÅŸu çıkabilirlermiÅŸ. Tramvay bu haliyle Taksim e kadar gelir, burada çıkartılan atlar, bu gün Taksim alanının batı kısmındaki sular idaresi maksemi ile Fransız konsolosluÄŸu arasında bir ahırda bir süre dinlendirildikten sonra tramvaya baÄŸlanmadan boÅŸ olarak Azapkapı ya götürülürlermiÅŸ. Taksim deki bu ahırı Dingo adlı bir rum vatandaÅŸ iÅŸletirmiÅŸ. Gün boyu bir sürü atın girip çıkmasından dolayı dilimizdeki ” Burası Dingo’ nun ahırı mı, giren çıkan belli deÄŸil ” sözünün buradan geldiÄŸi söylenir.

  BildiÄŸiniz gibi Amerika BirleÅŸik Devletleri eski baÅŸkanı George W. Bush, Irak gezisinde bir gazetecinin ayakkabılarını fırlattığı sırada önüne geçmiÅŸ, hedef gibi görünmüÅŸtü : ) Tüm dünyada büyük yankı uyandıran bu olaya tepkisiz kalamayan kiÅŸiler tarafından "Bush’a ayakkabı fırlatma oyunu" yapmışlar. Emek verilen bu oyunu paylaÅŸmakla gurur duyuyoruz efendim : )

Bush’a ayakkabı fırlatmaca

Fare ile ayakkabıyı fırlatın, ayakkabılar bitince klavyeden boÅŸluk tuÅŸuna basarak yerden ayakkabı alın : )

Apansız gelmiÅŸti o tren…Yolculuk nereye bilmiyorduk bile…
Hani bazen duygular yönetir ya insanı… Öyle oldu iÅŸte…
Trende el ele bulduk kendimizi… Ne kadar sürer bu yolculuk, yorar mı, aç kalırmıyız… Hiç bilmeden…
Bir sürü yolcu vardı ama hepsi birbirinden habersizdi…
Hiç durmayan bir trenin bize saray gibi gelen koltuklarında,
Hayal gibi geçen yolculuÄŸun büyüsüne kapılmış sorgulamadan gidiyorduk iÅŸte…
Bazen bir tünele giriyorduk sanırım… Her yer kapkaranlık oluyordu…
Kalplerimizde ki aÅŸkın sıcaklığıyla bekliyorduk tünelden çıkmayı…
Sessizce aÅŸkımızı anlatarak atlatıyorduk karanlığın verdiÄŸi o karamsarlığı…
Sonra sen…
Önce belirsiz bi huzursuzluk sinyali vermeye baÅŸladın…
Haklıydın…
Ben ne trenden inmeyi kabul ediyordum, ne de yolculuÄŸun tadını çıkarmana izin veriyordum…
Ä°ndin…
Karanlık tünelin tam ortasında…Bekledim…
Bitmedi karanlık… Sesin yoktu çünkü…