Uzaksın…
Kasım 2010, 09:32
Filed under: Günü-Birlik

Share Button

Uzaksın…
Ardına bıraktığın hiçbir açık kapı yok. Hiçbir çıkar yol kalmamış seni bana getirecek…
Seni düşünüp hayaller kurmak bile yalan oldu.
İçim açıyor. Özlüyorum. Seviyorum.
Ve bilmek istiyorum daha ne kadar dayanacak yokluğuna bu aciz bedenim…



Görelim bakalım…
Kasım 2010, 00:34
Filed under: Günü-Birlik

Share Button

     Güneş doğuyor, gün aydınlanıyor…
     Güneş batıyor, gecem başlıyor….

    Yaşanılan her şey boş geliyor artık. Olup olmadık sinirlenmelerimdeyim yine. Durup düşünüyorum bir an, neye sinirlenmiştim acaba diye. Bahane mi arıyorum ne!

    Hiçbir şeyin tadı yok artık. Aç karnına içtiğim çaylar ne kadar şekerli olursa olsun acımsı bir tad bırakırdı ağzımda. Son zamanlarda içtiğim bütün çaylar tadsız. Bu sıralar hep aç gibiyim. Açlığım sana mı ne!

    Kapkaranlık bulutları gökyüzünde gördüğüm zaman içim daralırdı her zaman. Bir an önce yağmurun başlamasını ve ne olacaksa olmasını beklerdim. Yağmur ise yağmur, dolu ise dolu, kar ise kar. Ne yağarsa yağsın farketmezdi. Belirsizliği hiç sevemedim ki ben zaten. Ama şimdi hep belirsizlik içinde o kapkaranlık bulutların içine hapsolmuş hissediyorum kendimi.

* * *

    Küçüktüm ben. Masumdum yine. Ben kimseye bir şey yapmamıştım iyilikten başka. Yaramazlıklarım sonrası utancından annemin yüzüne bakarak dolan gözlerim şimdi yine aynı sululukta. Etrafta annem de yok. Kimden utanıyorum ben?
    İlk oyuncağımın kaybolmasını hatırlıyorum da hayatımın en derin acısını yaşamıştım sanki. Şimdi kendim oyuncak olmuşum! Haberim de yokmuş acı çekenim de…

* * *

    Hayat! Ey hayat! Yalnız görünce nasılda üstüne geliyorsun insanın. Ezip geçiyorsun! O en ağır kütleni beynime defalarca vurmak nasıl da zevk veriyor dimi sana, haydi itiraf et. Ama yine de  ben yalnızlığmı seviyorum. Senin tüm bu darbelerine karşı mücadele etmeyeceğim ama peste etmiyorum. Zira senin bu eziyetlerini kaldıracak bir beynim olmasa da küçücük bir kalbim var! Küçük ama çelik gibi sağlam. İçinde dünyanın bütün şerefsizliklerinden, yalanlarından uzak düşüncelerim var hiçbir zaman tam anlamıyla kimse ile paylaşmadığım…
    Öylece kalmayı beklemekten sayarsak bekliyorum. Yaşamayı ise nefes almaktan ibaret görürsek yaşıyorum… Görelim bakalım…



Bayram Sevinci…
Kasım 2010, 15:42
Filed under: Günü-Birlik

Share Button

    Çocukluğumdaki bayramları hatırlıyorum da artık onlardan eser yok. Arefe günündeki heyecanım, yeni alınan bayramlıklarımı başucumdaki sandalyeme de asmıyorum artık. Sanırım büyüdüm…

    Bugün bayram sabahı. Benim düşünecek çok şeyim var yine. Belki bu yüzden bayram heyecanını hissetmiyorum. Oysa çocukluğumdaki gibi kapı kapı gezmek, her düşündüğümü herkese söyleyebilmek isterdim. Şimdi ise hayatımı ve düşüncelerimi üzerine beton dökerek gömmem gerekiyor. Elim kolum bağlı…

    Yüreğimde sıkışan cümleler var dilimden çıkmıyor. Beynimde kor alev içerisinde yanan düşünceler…

    Neden böyle olduk hayat. Büyüdük diye eksildik mi yoksa? Ama ben daha hiç konuşamadım anlatamadım ki derdimi sana.

    Peki öyle olsun…



Neye Yarar…
Kasım 2010, 23:26
Filed under: Günü-Birlik

Share Button



Yüzüme vuruyorum…
Kasım 2010, 22:54
Filed under: Günü-Birlik

Share Button

Yine yine ve yine kızıyorum benliğime… Konuşma, görüşme, ilgilenme insanlarla diye. Seni yine üzecekler seni yine kandıracaklar diye yüzüme vuruyorum…

Yeni bir başlangıç gibi, yeniden doğar gibi güvenmeye başlıyor ve hayatımdaki gerçekleri, tecrubelerimi hiçe sayarak devam ediyorum. Sonunda da her defasında yanılmayarak, kime inanırsam inanayım değişmeyecek, kime güvenirsem duygularım yer değiştirmeyecek ve gidenlerin asla geri dönmeyeceği fikrimde birleşip yüzüme vuruyorum…

Hayır bir daha asla  olmayacak, kırmayacak ve kandırmayacak insanlar beni diye başlıyorum ama nafile. Yine başlıyorlar en taze yanımdan, acımadan, utanmadan ve korkmadan…

Benim hayatta en çok korktuğum şey insanlardır. Dün de bunu söylüyordum, bugünde söylüyorum ve yarında bu aynı olacak bir kez daha emin oldum. Bir kristal gibi kalbim ama her bakışta tuz ile buz misali. Hissettirmiyorum ama büyük acılar yaşıyorum…

Kimse bilmez, anlatsam da anlamaz beni. Zaten benim gibilerde yalnız olup yalnız ölüyor sanırım. Benim gibiler saf saftirik son noktayı koymaktan acizmi aciz!

Evet yüzüme vuruyorum. Çünkü ben herşeyi hakediyorum!