Åžu saatte yazmama sebep olan bir olay oldu ve yine ve yeniden seni yazıyorum, usanmıyorum bıkmıyorum…
Kaç karaktere daha sığdırabilirsin bana söyeyecek sözlerini? Bana da söylermisin? Çünkü ben seni yazmakla bitiremiyorum…

KeÅŸke bilseydin kocaman bir cümlen yerine küçücük bir sözünün bile bana yettiÄŸini…
Sana ait bir fısıltının bazen esip kükreyen sesinden daha çok ısıttığını içimi…
Bilseydin keÅŸke,bağıra bağıra aÄŸlamaktansa gözyaÅŸlarımı içime akıtıp,
Ä°çten içe tükenmenin ne demek olduÄŸunu…
Gecelerin kara,kuytu bir zindana girmiÅŸ hissi yarattığını üzerimde…
Ve o gecelerde senin uzaklaşmalarına rağmen sana nasıl da tutunduğumu,
Seni içimden söküp koparmak isteyenlerle nasıl savaÅŸtığımı
Hatta sana rağmen seninle delicesine savaştığımı
Bilseydin…
Bilseydin de böyle çekip gider miydin ansızın?
Ya da kalır mıydın tüm haÅŸmetinle ve o bitmez dediÄŸin aÅŸkınla…
Yoksa yine yalanlarına mı sığınırdın?
Ä°ÅŸte bu geceyi de olasılık hesaplarıyla geçirirken ben
Sen keÅŸke bilseydin ne kadar çok sevildiÄŸini sevgili..