23.09.2008
Filed under: Günü-Birlik
Belki de masalı kendi haline bırakmalı…
Hep mutlu bir son ya da mutsuz bir baÅŸlangıç beklemeden, su gibi akışına bırakmalı…
Akmalı yaÅŸam ellerinin arasından…
Bir yerde, ufacık bir ışıkta gördün mü gözlerini sen; zaten hatırlarsın seni ne çok sevdiÄŸimi
Aslında gitmemiÅŸtir.Hep ordadır. Sadece perdeleri vardır ve inmiÅŸtir gözlerin, görmekte zorlanırsın…
ÜzmüÅŸtür, kırmıştır belki de, ondan gözükmemeye çalışır.
* * *
Birini sevmenin en acı tarafı; onun senden gizlediklerini baÅŸkasından öÄŸrendiÄŸinde yaÅŸanılan ne varsa kenara atıp en kötüsünü düÅŸünmektir..
Artık zamanları saymıyorum, aÅŸkımızı da eskitmiyorum satır aralarında. Ben sana yazmayı, ben seninle yazmayı, sana bakıp gülmeyi, sabahları seninle uyanmayı seviyorum…
Hayatın en dolu olması gereken anlarda, beni tekrar tekrar acıya gebe bırakma.
Bütün kağıtlardan gemi yapalım, içine aÅŸkı atalım ve sana dair yazdığım ne varsa denize bırakalım…
Gözlerinde kendimi bıraktığım gibi..
Yorum yapın
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <font color="" face="" size=""> <span style="">