Artık çok geç…
Filed under: Günü-Birlik
O kadar uzun süre olmuÅŸ ki karanlıklarda yaÅŸayalı…Işığın rengini, huzurun tadını unutmuÅŸum. YavaÅŸ yavaÅŸ süzülmüÅŸ aklımdan umudun heceleri, çıkmış gitmiÅŸ zihnimden mutluluÄŸun resmi.
O kadar benimsemiÅŸim ki nefes aldığım halde yaÅŸamamayı, yaÅŸamaya baÅŸladığım zaman boÄŸuluyorum çünkü yaÅŸarken nefes almayı beceremiyorum.
O kadar alışmışım ki hayallerimin bana teÄŸet geçmesinden, gerçeÄŸe isabet etme ihtimalleri bile ürkütüyor beni, ÅŸaÅŸkınlaÅŸtırıyor.
O kadar sağırlaÅŸtırmış ki beni içimdeki gürültü, dışımdaki hiçbir ÅŸeyi duyamıyorum. Ne saadetin ayak sesleri ne de acının çığlıkları, hiçbirini duyacak durumda deÄŸilim…
Öyle bir kaybolmuÅŸum ki labirentlerimin sokaklarında beni bu labirentten çıkarmak üzere uzatılan elleri bile tutamıyorum, çünkü ellerim yok artık , ben de yokum!
Yorum yapın
Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <font color="" face="" size=""> <span style="">