Çocuklarını gerçekten sevip sevmediklerini düÅŸünmüyor hiçbir anne-baba; bunun yerine okul taksitlerini ödemek, arada bir bir onlarla bir yerlere gitmek gibi sunulan "aile" imajına uygun olup olmadıklarını önemsiyorlar. Birinin onlara "çocuklarıyla ilgilenmedikleri" yollu bir eleÅŸtirisi öldürücü etki yapabilir; ama mesela "çocuklarını sevmedikleri"ni söyleseler ne yapacaklarını, ne düÅŸüneceklerini bilemezler, ihtimal ki bunun ne saçma bir soru ya da yaklaşım olacağı geçer akıllarından.

GerçeÄŸin yerini ne aldı?

Çünkü bir süredir onsuz da yaÅŸayabildiÄŸimizi, hatta insanların gerçeÄŸe biraz kızgın olduklarını anlıyorum. Diyorlar ki, baÅŸkalarının beni nasıl gördüÄŸü önemli, benim beni nasıl gördüÄŸümse adamsende…

Ölüm demek, hangi mezarda nasıl ve kaç paraya bir yer bulabileceÄŸimiz demek, cenaze törenine gitmek demek, iÅŸlerin aksaması demek, görüntü ve kasılma… ArkadaÅŸlarımızın evlenmesi gibi ÅŸeylere katılmak zorunluluk, görüntü ve kasılma… Gerçek sevinç ve gerçek acı yok, defolsunlar ki yerlerine koyduÄŸumuz bütün bu görüntüler ve kasılmalar gerçek olabilsinler.

MaÄŸazadaki tezgahtarla kurulan iliÅŸki ile iÅŸ arkadaşıyla ve giderek tüm arkadaÅŸlarla, akrabalarla kurulan iliÅŸkiler aynı yerde toplanıyor, görüntü ve kasılma…

GerçeÄŸin yerini ne aldı?

Konfor, kendimiz olmamanın karşılığında verilen avans. Nezaket saygı görmenin kaporası.