Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuÅŸ, kendisi de pencereye oturmuÅŸtu. Bakalım neler olacak diye gözlüyor… Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saraygörevlileri birer birer geldiler, sabahtan öÄŸlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolasıp saraya girdiler. Pek çogu kralı yüksek sesle eleÅŸtirdi.
Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.

Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye baÅŸladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduÄŸunu gördü.

Açtı… Kese altın doluydu.

Bir de kralın notu vardı içinde…"Bu altınlar kayayı yoldan çeken kiÅŸiye aittir." diyordu kral.Köylü, bügün dahi pek çoÄŸumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.

"Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır."