Bir muhabbetlik sözüne yanıp tutuÅŸsa da dudaklarımdan dökülmeyi bekleyen cümleler, söz verdim kendime, konuÅŸmayacak dudaklarım sensizken senli günlerine. Yanında uysallaÅŸan yüreÄŸim yanından bile geçmiyor artık huzurun. Ä°çimde senden kalan günlerden soluduÄŸum birkaç yaÅŸamalık nefesle, boÅŸver diyorum, yaÅŸamak da neymiÅŸ.

HiçliÄŸim, ölüme davetiye çıkarıyor protokol koltuÄŸuna. Bir yanım sensizlik, bir yanım azrail. Her seferinde ölüm duruyor terazinin ağır basan kefesinde…

 
Åžimdi yeni yolculuklardayım. UmutsuzluÄŸun eÅŸiÄŸinde, cehennemin beÅŸiÄŸinde, hem de henüz hiç uyumamışken kuÅŸ tüyü dizlerinde. Ne olurdu sanki gözlerini gözümün yaşına, ellerini avuç içlerimin terine bıraksaydın. Birlikte yaÅŸamanın hazzına bir türlü varamadık biz. Tam tuttum derken ellerini, inÅŸa ettiÄŸimiz kırık köprülerden nehirlere düÅŸüp boÄŸulduk, yüzmeyi hiç bilemedik biz. "Git" dedik birbirimize, gitmeleri hiç sevmediÄŸimiz halde. Sen benden gittin, ben de kendimden.

Ama aÄŸlamıyorum bak gidiÅŸine. Unuttun mu, gözyaÅŸlarımı hediye ettim
ben, beni buralardan alıp sana gotüren o kahve gözlerine…

 
Ben henüz sensiz yapamıyorum. El ele aşıklar geçiyor bazen, erkeÄŸin saçı sana benziyorsa yüzümü çeviriyorum. Her kadın bana benziyor biraz; hassas, kaybetmeyi kabullenmiÅŸ. Ve her adam sana benziyor; unutkan, yorgun, boÅŸvermiÅŸ. Bu gece, dün gece; gecelerce günlerce, ben henüz

sensiz yapamıyorum…