Apansız gelmiÅŸti o tren…Yolculuk nereye bilmiyorduk bile…
Hani bazen duygular yönetir ya insanı… Öyle oldu iÅŸte…
Trende el ele bulduk kendimizi… Ne kadar sürer bu yolculuk, yorar mı, aç kalırmıyız… Hiç bilmeden…
Bir sürü yolcu vardı ama hepsi birbirinden habersizdi…
Hiç durmayan bir trenin bize saray gibi gelen koltuklarında,
Hayal gibi geçen yolculuÄŸun büyüsüne kapılmış sorgulamadan gidiyorduk iÅŸte…
Bazen bir tünele giriyorduk sanırım… Her yer kapkaranlık oluyordu…
Kalplerimizde ki aÅŸkın sıcaklığıyla bekliyorduk tünelden çıkmayı…
Sessizce aÅŸkımızı anlatarak atlatıyorduk karanlığın verdiÄŸi o karamsarlığı…
Sonra sen…
Önce belirsiz bi huzursuzluk sinyali vermeye baÅŸladın…
Haklıydın…
Ben ne trenden inmeyi kabul ediyordum, ne de yolculuÄŸun tadını çıkarmana izin veriyordum…
Ä°ndin…
Karanlık tünelin tam ortasında…Bekledim…
Bitmedi karanlık… Sesin yoktu çünkü…