Hayatımı kuÅŸatmışlar ÅŸimdiye dek, anlıyorum bir an bile olsun hiçbir yere ayrılmadan zamanımı çalanların, bana gülümseyip beni arkamdan vuranlar olduÄŸunu.
"Nasılsın" diye sorduklarına cevaben anlattıklarımı dinlemeyenlerde onlarmış meğer.
Beni yoksul bırakmaya çalışmışlar bütün çabalarında…
Ama bendeki yoksulluk deÄŸil.

HapsolmuÅŸum pırıl pırıl, altından bir kafes içindeyim, kapısı da altınla mühürlenen. Hani ötmesini unutan yalnız bir kuÅŸ vardır ya, iÅŸte o benim…
Ama bendeki yoksulluk deÄŸil.

Öksüzüm ömrüm öksüz, senin öksüzünüm. Ufacık bir zaman aralığı bulduÄŸunda senin sığınağına kaçan bir öksüz.

* * *

Gözlerimi kapatıyorum, kendimi dinliyorum, hayalimdeki dolunaya kendimi bırakıyorum. Çünkü biliyorum ki orada sen varsın, ellerin var ve tabi bir de benden hiç ayrılmayan o ay parçası gözlerin…
Uzun zamandır kullanmana izin vermediÄŸim sözleri fısıldıyorsun yine şımararak…

* * *

Seni ne zaman, hangi zaman diliminde ve hangi mücadelemdeyken farkedebildim bilmiyorum. Bunu düÅŸünürken aklıma gelenler sadece seni yanımda bekleyiÅŸlerim oluyor. Senden uzaklarda bambaÅŸka ÅŸehirlerin gecelerinde…

* * *

Biliyorum hayal, biliyorum ki yine sensizliÄŸim tuttu, inanmıyorum bunlara ama Åžu sıralar yine sen çıkıyorsun karşıma,
Sokak başından otobüs durağına, banka kuyruklarından mahalledeki bakkala  kadar hep seni görüyorum…
Ama ben seni ne sokak baÅŸlarında ne de duraklarda, ne kuyruklarda ne de bakkalda görmek istemiyorum, Hayalin yetmiyor artık! Ben seni yalnızca ve bir tek yanımda görmek istiyorum…